Soğukta üşüyen bir aşktı bizimkisi
Soğukta tir tir titreyen
Ellerini ceplerine sokmuş yürüyordu.
Yağmur suratına çarpıyor,
rüzgar kulaklarını tırmalıyordu.
Parmak uçları sızlıyor hatta,ama
yol bitmiyordu
Bakıyor bulutlara güneş aranıyordu...
Bir bahar belki,bir yaz günü belki, belki sadece kışı gizleyecek bir soba,
belki kollarını hatırlatacak bir battaniye?
Ya da bir vasıta,
hem sana gelecekti
hem kendindem kaçıracaktı,hem soğuktan..
Buza gibiydi hava,
Yüzün gibi....
Üşüyordu aşk,
donuyordu,
bağırdı.
bağırdı.
var gücüyle,tekrar takrar tekrar..
Elimden gelen bir şey yok sevgili!
Öyle ki,
Tanrılar şaşırdı!
Bu buzları eritecek yeni bir yaradılışı onlar dahi bilmiyorlardı...
elif çetin
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder